vrijdag 16 oktober 2015

Koe in de Sloot


Er staat een onbekende mevrouw voor het raam. Ze is verlegen met de situatie, omdat ze nergens aan kan bellen. Ik gebaar naar links, om de deur aan te geven, waardoor bij ons iedereen naar binnen loopt.

Toen ik hier net woonde, vond ik het lastig, dat je bij boeren altijd ‘achterom’ moet. Als je eindelijk de juiste deur gevonden hebt, is het de bedoeling dat je flink stommelt, iets roept of aanklopt, of dat allemaal tegelijk. Ik houd het meestal op een krachtig: ‘Volluk’.

Deze mevrouw is geen type om ‘Volluk’ te roepen, dus ik leg het groente mes neer en loop naar de deur.
‘Goedemiddag,’ begroet ik haar.
‘Uh, goedemiddag. Er zit een koe in de sloot.’ Ze kijkt me met grote ogen aan. ‘Daar waar de kleine sloot uitkomt in de grote sloot. Vlak bij het molentje. Ik dacht, ik zeg het maar even. Wie weet hoe lang ze er al in zit. Het beest kijkt erg angstig.’
‘Wij zullen haar er zo snel mogelijk uithalen mevrouw. Maar weest u niet bezorgd: koeien verdrinken niet zomaar en het water is niet koud.’
‘Nou ja, maar ze kan er niet in blijven, dus ik dacht, ik zeg het maar even.’
‘Natuurlijk. En dat is erg vriendelijk van u. Hartelijk bedankt.’

Deze scene komt, zolang de koeien buiten lopen, in verschillende variaties, bijna dagelijks voor. Vooral in de lente. Dan zijn de dieren nog niet zo gewend aan het drinken uit de sloot en tuimelen ze er geregeld in. Onze buurman heeft wel eens een bord in de tuin gezet, met het opschrift: ‘koeien kunnen zwemmen.‘ Hij had genoeg van al die bezorgde mensen aan de deur.

Ik waardeer de betrokkenheid van deze koeienredders wel. Al zijn er uitwassen. Wij wonen aan het spoor en mensen zien vanuit de trein ook wel eens een koe in de sloot. Via Google traceren ze vervolgens ons telefoonnummer en bellen ons. De wat luiere treinpassagiers bellen de politie, of zelfs 112. Dat is vervelend, want ik vrees altijd het ergste, als er plotseling een agent op de stoep staat.

Wat je dan moet doen bij een koe te water?
Niets.

Boeren lopen, wanneer ze de koeien ophalen voor het melken, alle sloten na. Wanneer er dan een koe in zit, trekken ze die er met de tractor uit. De koe gaat vervolgens gewoon verder met haar leven.
Als ik weer groente sta te hakken, komt mijn boer thuis.

‘Over een half uurtje kunnen we eten,’ zeg ik.
‘Liever wat later,’ reageert hij, ‘Ik moet nog even vissen.’ (privé-jargon voor koeien uit de sloot halen.)
‘Bij het molentje,’ vul ik aan.
‘Ja, inderdaad.’
Koeienredder aan de deur gehad?’
‘Jep.’





Groentje




maandag 12 oktober 2015

Bittere andijvie



Toen mijn boer en ik nog een latrelatie hadden, belde hij me wel eens om advies over het eten. Hij kende nog niet zoveel recepten. Op een keer vroeg ik hoe de andijvie gelukt was.

‘Niet zo best,’ antwoordde hij.
‘Wat was er mis mee dan?’
‘Het smaakte raar. Zo bitter.’
Hier moest ik even over nadenken. Bittere andijvie. Logisch toch?
‘Maar andijvie smaakt bitter. Dat hoort zo.’
‘O?’

Mijn boer was gewend aan de keuken van Knorr. Een zakje poeder erover en hup, je hebt iets op tafel wat iedereen lust. Bitter en zuur komen niet voor in het smakenpalet van deze firma. Ik verbaasde me over het feit dat een boer niet wist, dat andijvie bitter hoort te zijn. Iemand die zo dicht bij de natuur staat!

Maar wat wil je. Mijn boer rijdt op een Massey Ferguson van 170 pk, in plaats van dat hij met zijn handen in de aarde wroet. En hij aait de koeien nooit, kent de meeste ook niet bij naam. Ze worden goed verzorgd, maar als ze te weinig melk geven, gaan ze naar de slager. Dat laatste vind ik overigens heel natuurlijk. In de natuur is een dier ook zo weg, als het niet meer fit is.

En wat dat aaien betreft: wist je dat je door aaien je onderdanigheid toont? Een koe, kuddedier bij uitstek, kan daardoor gaan denken, dat ze hoger op de sociale ladder staat dan jij. Ze zal je omver stoten, als je niet uitkijkt. Waar ik maar mee wil zeggen, dat je een koe vooral niet moet vermenselijken.

Het succes van Boer zoekt Vrouw wordt toegeschreven aan het moderne verlangen naar authenticiteit. Vriendinnen verzuchten dat het lezen van dit blog, hun zo lekker ont strest, na een drukke dag op kantoor.

Dat ervaar ik aan de ene kant als een compliment, maar aan de andere kant voelt het ook als een ontkenning van mijn dagelijkse realiteit. Het gaat er binnen ons bedrijf namelijk soms erg hectisch aan toe. En het is een onderneming, die geld op moet leveren. Dat levert helaas weinig romantische taferelen op.

Vorige week liet ik de boerderij aan een vriendin van me zien.

‘Je mag wel even naar binnen,’ zei ik, toen we op de drempel van de melkstal stonden.
Een zware, dierlijke geur van vette melk, gemengd met stront, wasemde ons tegemoet. De melker was druk in de weer om de uiers van de koeien schoon te poetsen. Aan iedere kant van de melkstal stonden 26 koeien te wachten en twee van hun moesten poepen. De stront spetterde alle kanten op. De melker was een Pool, maar leek wel een indiaan, met bruine vegen in zijn gezicht. Mijn vriendin week achteruit.
‘Nee, dat hoeft niet,’ zei ze, terwijl ze de neiging haar neus op te halen nog net kon bedwingen.

Toen gingen we maar een aperitiefje drinken. Mijn boer was in de keuken bezig met de avondmaaltijd.
‘Wat eten we?’ vroeg ik nieuwsgierig.
‘Een aardappel andijvie schotel, bereid met verse, biologische groenten en een mals sukadelapje van de stier die ik vorige week heb laten slachten. Hoe lijkt de dames dat?’


Wij hebben er het glas op geheven. En vooral deze dame, vond het heel romantisch.


Groentje