maandag 2 oktober 2017

Hooivorken en mobieltjes



Maandag hooi bij Staatsbosbeheer. Bellen van te voren.
Verbaasd kijk ik naar mijn mobiel. Het is een bericht van een mij onbekende Jorrit. Zijn profielfoto is een groene trekker.

‘Heeft Jorrit al gereageerd?’ roept mijn boer, als hij binnenkomt en kijkt mee op mijn telefoon.
‘Hoezo?’ vraag ik bevreemd.
‘Mijn mobiel laadt niet meer op. Hij is vast kapot en daarom gaan de berichten nu via jou.’
‘O. Handig. Zou je niet naar een reparatiewinkel gaan?’
‘Die is pas om half tien open.’

Mijn boer gaat zitten. Zijn handen vruchteloos in de schoot. Hij verwacht een belangrijke telefoontje van de provincie over ganzenschade, de trekker moet gerepareerd, we hebben nog niemand voor het melken vanavond, de verzekering moet nog gebeld, enzovoort. En zonder telefoon heeft hij al die nummers niet paraat.

‘Mag ik jouw mobiel weer even, dan bel ik de winkel, misschien zijn ze eerder open.’
En inderdaad, iemand verzekert hem dat dat zo is.
Koffietijd is hij terug. Stralend zit hij te telefoneren. Naast het stopcontact, want de mobiel moet ‘aan de prik’.  Als het gesprek afgelopen is en we samen met een medewerker en de zoon achter een kopje troost zitten, doet hij verslag van zijn wederwaardigheden.

‘Ze waren niet eerder open. Er kwam pas iemand om half tien. Hij zei: U hebt geluk dat ik niet ziek ben menier. Anders was er helemaal niemand menier. Degene die u gebeld heeft, is met vakantie menier.’
En na vijf minuten had mijn boer weer buiten gestaan. Met een nieuwe telefoonoplader en een nieuw hoesje. 

Het bewijs ligt voor ons op tafel: glimmend en onberispelijk. Dat is een raar beeld, omdat we gewend zijn aan een bevlekt en verkreukeld exemplaar, dat bovendien naar kuil stinkt.

‘Maar is er ook iets gerepareerd?’ 
‘Hij heeft hem schoongemaakt. Er kwam wel een theelepel stront uit het gaatje van de oplader! Maar daar hoefde ik niet voor te betalen: "Omdat u heeft moeten wachten menier," zei die. Goeie vent.’

Boeren en mobiele telefoons. De apparaten zijn erg  handig om de organisatie rond te krijgen, op een bedrijf dat zich over hectares uitstrekt. En wie eenmaal aan die app met koe-gegevens gewend is, wil hem niet meer missen.

Aan de andere kant  zijn de elektronische dingetjes angstwekkend kwetsbaar. Smerige handen beroeren het touchscreen. De grote vingers raken met moeite de juiste, pietepeuterige tekentjes . Ze worden nat en vies, vallen in de gierput of verdwijnen ergens in het gras.

Maar toch: het iconische beeld van de boer met hooivork is verleden tijd. Als er nu een opstand uitbreekt, gooien ze met mobieltjes.


Groentje








Geen opmerkingen:

Een reactie posten